അറബി മാസം റജബ് 8
ഇതുപോലൊരു വെള്ളിയാഴ്ച രാവ്
ഞങ്ങളുടെ പുന്നാര ഉപ്പ ഞങ്ങളെയെല്ലാം വിട്ട് പിരിഞ്ഞ് അല്ലാഹുവിലേക്ക് മടങ്ങിയ ദിവസം .......
ഞങ്ങളുടെ ഉപ്പ ഞങ്ങള്ക്കൊരു ദൈര്യമായിരുന്നു ........
ശക്തിയായിരുന്നു.......................
ആവേശമായിരുന്നു ..............
ഊര്ജമായിരുന്നു.............
ആ ശക്തിയും ആവേശവും ദൈര്യവുമെല്ലാം ചോര്ന്നു പോയ ദിവസമായിരുന്നു ഇന്ന് ഞങ്ങള്ക്ക്,,,,,,,
ഉപ്പയുടെ വേര്പാടിന് ശേഷമുള്ള ഈ മൂന്ന് വര്ഷം ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തില് വരുത്തിയ നഷ്ടം പറഞ്ഞറിയിക്കാന് പറ്റുന്നതിലും അപ്പുറമാണ് .....
പടച്ച തമ്പുരാനേ ഞങ്ങളുടെ ഉപ്പാക്ക് നീ സ്വര്ഗ്ഗം നല്കി അനുഗ്രഹിക്കണേ ......
എന്റെ ഉപ്പയുടെ കുഞ്ഞു പ്രായത്തില് തന്നെ ഉപ്പാക്ക് ഉപ്പ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു ...
യാത്തീമായി വളരുമ്പോഴും ഉമ്മാമയെ (ഉപ്പയുടെ ഉമ്മ )പോറ്റാന് ഉപ്പ കഷ്ടപ്പെടാന് തുടങ്ങി
പള്ളിക്കൂടത്തിന്റെ ചുമരുകള് കാണാതെ അന്നന്നത്തെ അന്നത്തിന് വേണ്ടി ഉപ്പ നെട്ടോട്ടമോടുകയായിരുന്നു...
ഇതൊക്കെ ഉപ്പ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു കേട്ട ഓര്മ്മ മാത്രമാണ് ..
ഞങ്ങള്ക്ക് ഓര്മ്മ വെച്ച കാലമായപ്പോഴേക്കും സ്വന്തമായി നല്ലോരു ഓടിട്ട വീടും ചുറ്റുപാടും ഞങ്ങള്ക്കുണ്ടായിരുന്നു
എല്ലാം ഉപ്പയുടെ അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലം
എല്ലാ കഷ്ടപ്പാടും അനുഭവിച്ചു വളര്ന്നത് കൊണ്ടാവാം ഞങ്ങളെ ഒരു കഷ്ടപ്പാടും അറിയിക്കാതെ ഉപ്പ പോറ്റി വളര്ത്തിയത് ...
കുട്ടിക്കാലം മുതലേ ആശകളോന്നും ബാക്കിയാക്കേണ്ടി വന്നില്ല എനിക്കും ഇക്കാക്കാക്കും ...
എല്ലാം ഞങ്ങളെ പുന്നാര ഉപ്പ സാധിപ്പിച്ചു തരുമായിരുന്നു ....
ഞങ്ങള് എന്തെങ്കിലും വികൃതി കളിച്ചാല് വല്ലാതെ ചീത്ത പറയും അടിക്കും
അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഉപ്പ ഒന്ന് കണ്ണ് മുഴിച്ചാല് പോലും ഞങ്ങള് പേടിച്ചു വിറക്കുമായിരുന്നു
ഏതെങ്കിലും ദിവസം അടി കിട്ടിയാല് തന്നെ
അടി കിട്ടിയ പാടുമായി ഞങ്ങള് ഉറങ്ങാന് കിടന്നാല്
സിദ്ധ വാതാഷിനി തൈലവുമായി അരികത്തു വന്നിരുന്ന്
ആ..അടികൊണ്ട്പാട് വന്ന സ്ഥലത്ത് ഉപ്പ തടവി തരുമായിരുന്നു ..
ഞാനപ്പോള് ഉറക്കം നടിച്ചു കിടക്കും ..
എന്റെ മോന് വല്ലാതെ നൊന്തിട്ടുണ്ടാകും എന്നും പറഞ്ഞ് കവിളത്ത് ഒരുമ്മയും തന്ന് ഉപ്പ ഇറങ്ങി പോയാല് ഉപ്പാന്റെ സങ്കടം ഓര്ത്തിട്ട് എന്നോട് കരഞ്ഞു പോകാറുണ്ടായിരുന്നു
എന്നാലും ഇടക്കൊക്കെ ഞങ്ങളോട് കൂടെ കളിക്കാനും തമാശ പറയാനും ഉപ്പ സമയം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു ..
ഉപ്പാന്റെ ആ വലിയ കൈ കൊണ്ട് ഞങ്ങള്ക്ക് ചോറ് ഉരുട്ടി തരുമ്പോള് ആദ്യം എനിക്ക് എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാനും ഇക്കാക്കയും വാശി പിടിക്കുമായിരുന്നു ...
അത് പോലെ ഉപ്പാന്റെ രോമാവൃതമായ നെഞ്ചില് കമിഴ്ന്ന് കിടന്നുറങ്ങാനും ഞാനും ഇക്കാകയും തമ്മില് മത്സരിക്കുമായിരുന്നു ...
ഞങ്ങള്ക്ക് ചോറുരുട്ടി തന്ന ഞങ്ങളെ ഉപ്പ
ഞങ്ങളെ നെഞ്ചില് കിടത്തി ഉറക്കിയ ഞങ്ങളെ ഉപ്പ
ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു വലുതാക്കിയ ഞങ്ങളെ ഉപ്പ ....
ഞങ്ങളെ കൊണ്ട് കല്ല്യാണം കഴിപ്പിച്ച ഞങ്ങളെ ഉപ്പ
ഉപ്പാപ്പാന്റെ മക്കളെ എന്നും പറഞ്ഞു പേര മക്കളെ താലോലിച്ച ഞങ്ങളെ ഉപ്പ
ഞങ്ങള് ആണ് മക്കള് വളര്ന്നു വലുതായി സ്വന്തം കാലില് നില്ക്കാനായിട്ടും ഞങ്ങള്ക്ക് വേണ്ടി തന്നെയായിരുന്നു ഉപ്പ നെട്ടോട്ടമോടി കൊണ്ടിരുന്നത് ...
ഇക്കാക്ക് വേണ്ടി വീടുണ്ടാക്കി ....
പിന്നെ ഞങ്ങളെ തറവാട്ട് വീട് പൊളിച്ച് പണിയാന് തുടങ്ങി
ആ വീട് പണി പകുതിയായി നില്ക്കുന്ന സമയം ..
ഞാനന്ന് കുവൈത്തില് നിന്നും കേന്സലാക്കി നാട്ടില് വന്നിരുന്നു ..
അപ്പോഴാണ് ഉപ്പാനെ വര്ഷങ്ങളായി അലട്ടി കൊണ്ടിരുന്ന കാല് മുട്ട് വേദന കാണിക്കാന് വേണ്ടി പപ്പു ഡോക്ടരുടെ അടുത്തു പോയത്
MRI ചെയ്യാന് പറഞ്ഞു ...
അത് കണ്ടപ്പോള് പപ്പു പറഞ്ഞു ..മണിപ്പാല് ആശുപത്രിയില് പോയി ഒന്ന് കാണിക്കണം എന്ന് ....
ഉപ്പാന്റെ അസുഗത്തെ പറ്റി പപ്പു ഡോകടര് പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോള് തന്നെ ഞങ്ങള് തകര്ന്നു പോയിരുന്നു
മണിപ്പാലില് പന്ത്രണ്ട് ദിവസം കിടന്ന് എല്ലാ ടെസ്റ്റും കാര്യവും കഴിഞ്ഞപ്പോള് എന്നെയും ഇക്കാക്കാനെയും അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു ഡോക്ടര് പറഞ്ഞു ...
അസുഗം മൂന്നാമത്തെ സ്റ്റേജ് വിട്ട് നാലാമത്തെ സ്റ്റേജില് എത്തിയിരിക്കുന്നു ..
എനി ..ചിലപ്പോള് ആറുമാസം ..അല്ലങ്കില് ഒരു കൊല്ലം ..
ഏറിയാല് രണ്ട് കൊല്ലം
ഏതായാലും കീമോ ചെയ്യണം .....
ഞാനും ഇക്കാക്കയും മാനസികമായി തകര്ന്നു പോയ നിമിഷം
പാവം ഞങ്ങളെ ഉപ്പ അറിയുന്നില്ല ഉപ്പാന്റെ അസുഗം ഇന്നതാണെന്ന്
ആ ആശുപതിയുടെ ചുമരുകളില് എല്ലാം ഈ അസുഗത്തെ പറ്റി മലയാളത്തില് എഴുതിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും വായിക്കാന് അറിയാത്തത് കൊണ്ട് ഉപ്പാക്ക് മനസിലായില്ല .
അവസാനം കീമോ ചെയ്യാന് ഞങ്ങള് ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു വരാം എന്നും പറഞ്ഞു ഞങ്ങള് അവിടന്ന്ഡിസ്ചാര്ജ് ചെയ്തു പോരുമ്പോള്
മംഗലാപുരത്തെ ഒരു ഹോട്ടലില് കയറി ഭക്ഷണം കഴിക്കാന് ...
ഉപ്പ പറഞ്ഞു നമുക്ക് ഭിരിയാണി തിന്നാം എന്ന് ..
ബിരിയാണി കഴിക്കുന്നതിനിടയില് ഉപ്പ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകള് ഒരിടി ത്തീ പോലെ ഇന്നും എന്റെ മനസ്സില് മുഴങ്ങി കേള്ക്കുന്നു
ഞാന് പേടിച്ചിരുന്നു കേന്സറാറ്റാരിക്ക്വോളീന്ന് ....ഏതായാലും അതൊന്നും അല്ലല്ലോ ,,പടച്ചോന് കാത്ത്....
ഇത് കേട്ട ഞാനും ഇക്കാക്കയും മുകത്തോടു മുഖം നോക്കി ...
കണ്ണില് നിന്നും അടര്ന്നു വീണ കണ്ണ് നീര് ഉപ്പാനെ കാണിക്കാതിരിക്കാന് ഞങ്ങള് പാടുപെട്ടു ......
പിന്നീട് ഡോക്ടര്മാര് പറഞ്ഞത് പോലെ എല്ലാ ചികിത്സയും നടത്തി
ഒന്നര വര്ഷത്തോളം ....
പക്ഷെ ......
2011 ജൂണ് ഒമ്പതാം തിയ്യതി രാത്രി ഞങ്ങളുടെ ഉപ്പ പടച്ച റബ്ബ് ന്റെ വിളിക്ക് ഉത്തരം നല്കി മടങ്ങി........
അതിനു ശേഷമുള്ള ഓരോ ദിവസത്തിലും എന്റെ ഓരോ ശ്വാസ്വോ ശ്വാസത്തിലും ഉപ്പാന്റെ ഓര്മ്മകളുമായി ഉപ്പാക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പ്രാര്ത്ഥനകളുമായി ദിവസങ്ങള് കഴിച്ചു കൂട്ടുന്നു ,,,,,
നിങ്ങളുടെ ഓരോരുത്തരുടെ പ്രാര്ഥനയിലും ഞങ്ങളുടെ ഉപ്പാനെയും, കൂടി ഉള്പ്പെടുത്തണേ എന്നുണര്ത്തി ക്കൊണ്ട് .......ഞാന് നിര്ത്തട്ടെ
നമ്മില് നിന്നും വിട്ട് പിരിഞ്ഞു പോയ നമുക്ക് വേണ്ട പ്പെട്ട എല്ലാവരെയും പടച്ച തമ്പുരാന് അവന്റെ ജന്നാത്തുല് ഫിര്ദൌസില് ഒരുമിച്ചു കൂട്ടി അനുഗ്രഹിക്കുമാറാകട്ടെ ......
അവരുടെ ഖബര് അല്ലാഹു സ്വര്ഗ്ഗ ത്തോപ്പാക്കി കൊടുക്കുമാറാകട്ടെ എന്ന പ്രാര്ത്ഥനയോടെ .........
ഇതുപോലൊരു വെള്ളിയാഴ്ച രാവ്
ഞങ്ങളുടെ പുന്നാര ഉപ്പ ഞങ്ങളെയെല്ലാം വിട്ട് പിരിഞ്ഞ് അല്ലാഹുവിലേക്ക് മടങ്ങിയ ദിവസം .......
ഞങ്ങളുടെ ഉപ്പ ഞങ്ങള്ക്കൊരു ദൈര്യമായിരുന്നു ........
ശക്തിയായിരുന്നു.......................
ആവേശമായിരുന്നു ..............
ഊര്ജമായിരുന്നു.............
ആ ശക്തിയും ആവേശവും ദൈര്യവുമെല്ലാം ചോര്ന്നു പോയ ദിവസമായിരുന്നു ഇന്ന് ഞങ്ങള്ക്ക്,,,,,,,
ഉപ്പയുടെ വേര്പാടിന് ശേഷമുള്ള ഈ മൂന്ന് വര്ഷം ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തില് വരുത്തിയ നഷ്ടം പറഞ്ഞറിയിക്കാന് പറ്റുന്നതിലും അപ്പുറമാണ് .....
പടച്ച തമ്പുരാനേ ഞങ്ങളുടെ ഉപ്പാക്ക് നീ സ്വര്ഗ്ഗം നല്കി അനുഗ്രഹിക്കണേ ......
എന്റെ ഉപ്പയുടെ കുഞ്ഞു പ്രായത്തില് തന്നെ ഉപ്പാക്ക് ഉപ്പ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു ...
യാത്തീമായി വളരുമ്പോഴും ഉമ്മാമയെ (ഉപ്പയുടെ ഉമ്മ )പോറ്റാന് ഉപ്പ കഷ്ടപ്പെടാന് തുടങ്ങി
പള്ളിക്കൂടത്തിന്റെ ചുമരുകള് കാണാതെ അന്നന്നത്തെ അന്നത്തിന് വേണ്ടി ഉപ്പ നെട്ടോട്ടമോടുകയായിരുന്നു...
ഇതൊക്കെ ഉപ്പ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു കേട്ട ഓര്മ്മ മാത്രമാണ് ..
ഞങ്ങള്ക്ക് ഓര്മ്മ വെച്ച കാലമായപ്പോഴേക്കും സ്വന്തമായി നല്ലോരു ഓടിട്ട വീടും ചുറ്റുപാടും ഞങ്ങള്ക്കുണ്ടായിരുന്നു
എല്ലാം ഉപ്പയുടെ അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലം
എല്ലാ കഷ്ടപ്പാടും അനുഭവിച്ചു വളര്ന്നത് കൊണ്ടാവാം ഞങ്ങളെ ഒരു കഷ്ടപ്പാടും അറിയിക്കാതെ ഉപ്പ പോറ്റി വളര്ത്തിയത് ...
കുട്ടിക്കാലം മുതലേ ആശകളോന്നും ബാക്കിയാക്കേണ്ടി വന്നില്ല എനിക്കും ഇക്കാക്കാക്കും ...
എല്ലാം ഞങ്ങളെ പുന്നാര ഉപ്പ സാധിപ്പിച്ചു തരുമായിരുന്നു ....
ഞങ്ങള് എന്തെങ്കിലും വികൃതി കളിച്ചാല് വല്ലാതെ ചീത്ത പറയും അടിക്കും
അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഉപ്പ ഒന്ന് കണ്ണ് മുഴിച്ചാല് പോലും ഞങ്ങള് പേടിച്ചു വിറക്കുമായിരുന്നു
ഏതെങ്കിലും ദിവസം അടി കിട്ടിയാല് തന്നെ
അടി കിട്ടിയ പാടുമായി ഞങ്ങള് ഉറങ്ങാന് കിടന്നാല്
സിദ്ധ വാതാഷിനി തൈലവുമായി അരികത്തു വന്നിരുന്ന്
ആ..അടികൊണ്ട്പാട് വന്ന സ്ഥലത്ത് ഉപ്പ തടവി തരുമായിരുന്നു ..
ഞാനപ്പോള് ഉറക്കം നടിച്ചു കിടക്കും ..
എന്റെ മോന് വല്ലാതെ നൊന്തിട്ടുണ്ടാകും എന്നും പറഞ്ഞ് കവിളത്ത് ഒരുമ്മയും തന്ന് ഉപ്പ ഇറങ്ങി പോയാല് ഉപ്പാന്റെ സങ്കടം ഓര്ത്തിട്ട് എന്നോട് കരഞ്ഞു പോകാറുണ്ടായിരുന്നു
എന്നാലും ഇടക്കൊക്കെ ഞങ്ങളോട് കൂടെ കളിക്കാനും തമാശ പറയാനും ഉപ്പ സമയം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു ..
ഉപ്പാന്റെ ആ വലിയ കൈ കൊണ്ട് ഞങ്ങള്ക്ക് ചോറ് ഉരുട്ടി തരുമ്പോള് ആദ്യം എനിക്ക് എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാനും ഇക്കാക്കയും വാശി പിടിക്കുമായിരുന്നു ...
അത് പോലെ ഉപ്പാന്റെ രോമാവൃതമായ നെഞ്ചില് കമിഴ്ന്ന് കിടന്നുറങ്ങാനും ഞാനും ഇക്കാകയും തമ്മില് മത്സരിക്കുമായിരുന്നു ...
ഞങ്ങള്ക്ക് ചോറുരുട്ടി തന്ന ഞങ്ങളെ ഉപ്പ
ഞങ്ങളെ നെഞ്ചില് കിടത്തി ഉറക്കിയ ഞങ്ങളെ ഉപ്പ
ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു വലുതാക്കിയ ഞങ്ങളെ ഉപ്പ ....
ഞങ്ങളെ കൊണ്ട് കല്ല്യാണം കഴിപ്പിച്ച ഞങ്ങളെ ഉപ്പ
ഉപ്പാപ്പാന്റെ മക്കളെ എന്നും പറഞ്ഞു പേര മക്കളെ താലോലിച്ച ഞങ്ങളെ ഉപ്പ
ഞങ്ങള് ആണ് മക്കള് വളര്ന്നു വലുതായി സ്വന്തം കാലില് നില്ക്കാനായിട്ടും ഞങ്ങള്ക്ക് വേണ്ടി തന്നെയായിരുന്നു ഉപ്പ നെട്ടോട്ടമോടി കൊണ്ടിരുന്നത് ...
ഇക്കാക്ക് വേണ്ടി വീടുണ്ടാക്കി ....
പിന്നെ ഞങ്ങളെ തറവാട്ട് വീട് പൊളിച്ച് പണിയാന് തുടങ്ങി
ആ വീട് പണി പകുതിയായി നില്ക്കുന്ന സമയം ..
ഞാനന്ന് കുവൈത്തില് നിന്നും കേന്സലാക്കി നാട്ടില് വന്നിരുന്നു ..
അപ്പോഴാണ് ഉപ്പാനെ വര്ഷങ്ങളായി അലട്ടി കൊണ്ടിരുന്ന കാല് മുട്ട് വേദന കാണിക്കാന് വേണ്ടി പപ്പു ഡോക്ടരുടെ അടുത്തു പോയത്
MRI ചെയ്യാന് പറഞ്ഞു ...
അത് കണ്ടപ്പോള് പപ്പു പറഞ്ഞു ..മണിപ്പാല് ആശുപത്രിയില് പോയി ഒന്ന് കാണിക്കണം എന്ന് ....
ഉപ്പാന്റെ അസുഗത്തെ പറ്റി പപ്പു ഡോകടര് പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോള് തന്നെ ഞങ്ങള് തകര്ന്നു പോയിരുന്നു
മണിപ്പാലില് പന്ത്രണ്ട് ദിവസം കിടന്ന് എല്ലാ ടെസ്റ്റും കാര്യവും കഴിഞ്ഞപ്പോള് എന്നെയും ഇക്കാക്കാനെയും അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു ഡോക്ടര് പറഞ്ഞു ...
അസുഗം മൂന്നാമത്തെ സ്റ്റേജ് വിട്ട് നാലാമത്തെ സ്റ്റേജില് എത്തിയിരിക്കുന്നു ..
എനി ..ചിലപ്പോള് ആറുമാസം ..അല്ലങ്കില് ഒരു കൊല്ലം ..
ഏറിയാല് രണ്ട് കൊല്ലം
ഏതായാലും കീമോ ചെയ്യണം .....
ഞാനും ഇക്കാക്കയും മാനസികമായി തകര്ന്നു പോയ നിമിഷം
പാവം ഞങ്ങളെ ഉപ്പ അറിയുന്നില്ല ഉപ്പാന്റെ അസുഗം ഇന്നതാണെന്ന്
ആ ആശുപതിയുടെ ചുമരുകളില് എല്ലാം ഈ അസുഗത്തെ പറ്റി മലയാളത്തില് എഴുതിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും വായിക്കാന് അറിയാത്തത് കൊണ്ട് ഉപ്പാക്ക് മനസിലായില്ല .
അവസാനം കീമോ ചെയ്യാന് ഞങ്ങള് ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു വരാം എന്നും പറഞ്ഞു ഞങ്ങള് അവിടന്ന്ഡിസ്ചാര്ജ് ചെയ്തു പോരുമ്പോള്
മംഗലാപുരത്തെ ഒരു ഹോട്ടലില് കയറി ഭക്ഷണം കഴിക്കാന് ...
ഉപ്പ പറഞ്ഞു നമുക്ക് ഭിരിയാണി തിന്നാം എന്ന് ..
ബിരിയാണി കഴിക്കുന്നതിനിടയില് ഉപ്പ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകള് ഒരിടി ത്തീ പോലെ ഇന്നും എന്റെ മനസ്സില് മുഴങ്ങി കേള്ക്കുന്നു
ഞാന് പേടിച്ചിരുന്നു കേന്സറാറ്റാരിക്ക്വോളീന്ന് ....ഏതായാലും അതൊന്നും അല്ലല്ലോ ,,പടച്ചോന് കാത്ത്....
ഇത് കേട്ട ഞാനും ഇക്കാക്കയും മുകത്തോടു മുഖം നോക്കി ...
കണ്ണില് നിന്നും അടര്ന്നു വീണ കണ്ണ് നീര് ഉപ്പാനെ കാണിക്കാതിരിക്കാന് ഞങ്ങള് പാടുപെട്ടു ......
പിന്നീട് ഡോക്ടര്മാര് പറഞ്ഞത് പോലെ എല്ലാ ചികിത്സയും നടത്തി
ഒന്നര വര്ഷത്തോളം ....
പക്ഷെ ......
2011 ജൂണ് ഒമ്പതാം തിയ്യതി രാത്രി ഞങ്ങളുടെ ഉപ്പ പടച്ച റബ്ബ് ന്റെ വിളിക്ക് ഉത്തരം നല്കി മടങ്ങി........
അതിനു ശേഷമുള്ള ഓരോ ദിവസത്തിലും എന്റെ ഓരോ ശ്വാസ്വോ ശ്വാസത്തിലും ഉപ്പാന്റെ ഓര്മ്മകളുമായി ഉപ്പാക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പ്രാര്ത്ഥനകളുമായി ദിവസങ്ങള് കഴിച്ചു കൂട്ടുന്നു ,,,,,
നിങ്ങളുടെ ഓരോരുത്തരുടെ പ്രാര്ഥനയിലും ഞങ്ങളുടെ ഉപ്പാനെയും, കൂടി ഉള്പ്പെടുത്തണേ എന്നുണര്ത്തി ക്കൊണ്ട് .......ഞാന് നിര്ത്തട്ടെ
നമ്മില് നിന്നും വിട്ട് പിരിഞ്ഞു പോയ നമുക്ക് വേണ്ട പ്പെട്ട എല്ലാവരെയും പടച്ച തമ്പുരാന് അവന്റെ ജന്നാത്തുല് ഫിര്ദൌസില് ഒരുമിച്ചു കൂട്ടി അനുഗ്രഹിക്കുമാറാകട്ടെ ......
അവരുടെ ഖബര് അല്ലാഹു സ്വര്ഗ്ഗ ത്തോപ്പാക്കി കൊടുക്കുമാറാകട്ടെ എന്ന പ്രാര്ത്ഥനയോടെ .........
No comments:
Post a Comment